Aşkına

Gecenin sessizliğini dinliyorum
Rüzgar kulağıma seni fısıldıyor
Ve senin sinirlenmenle gürlüyor gök
Sinirlisin, çok sinirlisin
O kadar sinirlisin ki
Dalgalar kıyıya vuruyor bu gece...
Ve ben çaresizce seni dinliyorum.
Üzerime akıyor gözyaşların birer yağmur damlası
Ama sinirinden ağlıyorsun biliyorum
Seni yatıştırmak istiyorum
Ama elimde değil, n'apabilirim?
Çaresiz bütün gece bekliyorum.
Bir ara dalmışım, hatırlamıyorum.
Uyurken çok masum oluyorum galiba
Uyandığımda her şey normale dönmüştü
Doğan güneşte gülümsüyordun bana
Ve o kadar güzeldin ki
Bakamıyordum sana.

Meleğime

Bir köy var;

     Bahçesinde oyunlar oynadığım,

     En güzel yaşlarımdan hatıralar sakladığım.

Bir yol var;

     O köye ulaşmak için yürüdüğüm,

     Her adımda biraz daha büyüdüğüm.

Ve bir de sen varsın;

     O yolda adım atarken tek düşündüğüm,

     Ve görünce en çok mutlu olduğum.

Sana gelmekti en mutlu eden

Seni görüp elini öpmek

Yavrum diyerek sarıldığında

Sevgiyi kalbimde hissetmek

Senin her bakışında

Hayata biraz daha bağlanıp

İyi ki varsın demek...

     Ey köyümün en güzel sesi

     Bebekliğimin, çocukluğumun, gençliğimin neşesi

     Hayatımdaki en büyük gurur köşesi

     Sana aittir annemin annesi...

Sevmek...

     Sevmek... Dünyanın en güzel hissi şüphesiz. Hayatı yaşamaya değer kılıp, insana yaşama sevinci veren duygu. Hani bir Ayşecik filminde hep bir ağızdan söylüyorlarya: ''Hayat sevince güzel''... Aynen öyle... Sevince her şey farklı görünür insana. En ufak şey bile mutlu eder. Birini sevmek ya da bir eşyayı,bir hayvanı ya da bir yeri sevmek... Sevdiğin şey ne olursa olsun içinde bir şeyler kıpır kıpır oluyorsa; onu gördüğünde, adını duyduğunda kalbin hızlı çarpmaya başlıyorsa tamamdır.
     İyi de sevgi nedir peki? İnsan bir şeyi ya da bir yeri neden sever? Ya da bir neden aranmalı mıdır sevgiye? Karşılıklı olması mı gerekir yoksa karşılık beklemez mi? Bir şehri sevdiğinizde şehir de sizi sever mi ki? Ya da birini sevdiğinizde onun da sizi seviyor olması sevginizi artırır mı? Sevgi ısmarlama mıdır yoksa nokta atışı mı?
     Ne olursa olsun insan bir şeyi severken o olduğu için sever. Bir şey beklemez karşılığında. Tamam, karşılıklı olursa daha da bir sarar insanı ama aslında bir beklentisi yoktur sevginin. İşte bu nedenle karşılıksız sevmeli insan.
     Siz de sevin... Yaşadığınız evi sevin, şehrinizi sevin, odanızı, yatağınızı sevin. Sizi bazen bıktıran küçük kardeşinizi sevin. İşinizi sevin... Ve tabi ki insanları sevin. Bir şey beklemeden, sadece insan oldukları için.
     Unutmayın, sevdikçe sevilir insan...
     Sevgiyle kalın...

Seni Düşünüyorum

gecenin sessizliğini dinliyorum yine
önce yaprakların hışırtısında duyuyorum sesini
sonra ellerinin sıcaklığıyla okşuyor rüzgar bedenimi
bu gece yine seni düşünüyorum...

Sensizliğime Yanarken

Yüreğimden bir damla düştü bu gece gözlerime

Bir parça hüzün kapladı her yerimi

Bir sigara yakıp dumanında resmini çizdim

Seni içtim,seni çektim ciğerlerime

En derinde hissettim

Sana merhaba dediğim ilk gün geldi aklıma

Ve sonra elveda bile diyemediğim son gün

Yokluğuna isyan ettim...

Senden çıktım yola yine sana vardım

Ama orda bir tek ben vardım

Tıpkı şimdi olduğu gibi...

Oysa sen farklıydın

Bir mekeltin uçtun gittin

Herşey gibi sen de bittin...

Aşkına Sone

I 

şimdi gidiyorum... 
ve bir gün dönersem eğer 
yeşil bir örtünün altındaki tahtadan bir kafeste 
sakın ağlama sevdiğim... 

bil ki bu kalp her zaman seni sevdi, 
bil ki bu dudaklardan ismin 
bir an bile eksilmedi... 

II 

ve konuştu tabut: 
''dikkat edin'' dedi 
''dikkat edin bu tabutun içindeki sevgiyi taşıyamayabilirsiniz'' 

vücuduna saplanan kurşuna bile 
sevgisi sinmişti 
ve gözlerine perde 
onun silueti şeklinde inmişti...