SOĞUK

Yorgunum bu aralar!
Üzerime üzerime dönüyor dünya...
Yalnızlık denizinde ıssız adalara kulaç atıyorum...
Bir ışık görüyorum taa dipte, uzakta;
dalıyorum ama yetmiyor nefesim...
Issız sahillere vuruyor bedenim...
Güneş bile ısıtamıyor artık...

KİMİNİNKİ KÖMÜR KİMİNİNKİ YÜZ KARASI !!!

     Bir haftadır yüreklerimiz yanıyor. Yüzlerce insanımızı kaybettik. Onlarca ev babasız kaldı. Bu bir kaza mı yoksa cinayet mi sorusunu sorduk durduk. Cinayet işlemek için illaki direkt olarak öldürmek mi gerekir yoksa olası bir kaza riskine karşı hiçbir önlem almadan, tüm önergeleri reddedip o işçileri o madene indirmek yeterli midir?
     Cevap çok açık değil mi? Hakkında önergeler verilmiş, sorunlu olduğu apaçık ortada, bir yaşam odası bile olmayan bir madene yüzlerce insanı indirmek cinayet değil de nedir? Olabilecek kazalara karşı hiçbir önlem almadan o madende işçi çalıştıranlar kadar buna göz yumanlar da mesuldür solup giden tüm canlardan.
     Acımızı bile doğru düzgün paylaşamayıp, tüm bu olanları "kader" diye nitelendirenler, halkı tekme tokat döverken o madenin sahibiyle yani yüzlerce işçinin katiliyle tokalaşır haldelerse artık bir şeyleri görmenin vakti gelmişte geçiyordur.
     Ölenlerin sayısının bile yiğitçe açıklanamadığını, halktan birçok şeyin saklandığını üzülerek izliyoruz. Bir de tüm bu olanlara tepkimizi gösterirken aradan çıkan çatlak sesler var. "Biz mi dedik madende çalışsınlar diye?" gibi aşağılık laflar eden, vicdanı olmayan, insanlığı kalplerinin karasına gömülmüş olan yaratıklar...
     Ama çok görmemek lazım, o fındık kadar beyinleriyle kendilerince bir şeyler söyleme çabalarını.
     Sonuçta bunları söyleyenler; ayrıştırıcılığı "bizim %50miz var" diyenlerden, riyakarlığı önce "okyanus ötesine selam olsun" deyip işine gelmeyince "paralel örgüt bunlar" diyenlerden, halkı kışkırtmayı "%50mizi evde zor tutuyoruz" diyenlerden, çıkarcılığı "Cumhuriyet amaç değil araçtır" diyenlerden, insanları aşağılamayı "fakirin kömürünü zengin mi çıkarsın?" diyenlerden, terbiyesizliğin dik alasını "ananı da al git" diyenlerden, haysiyetsizliği de ellerindeki tüm özgürlüklerini kendilerine sağlayanlar için "iki ayyaş" diyenlerden öğrenmişlerdir!!!
     Peki şimdi ne olacak? İşçilerin yürümemesi için alınan önlemler, ölmemeleri için de alınacak mı? Üç tarafı denizlerle, dört tarafı hainlerle çevrili ülkem gözünü açıp artık bir şeyleri görecek, hesaplarını soracak mı???
     Yok mu?
     Hiç mi?
     Dimi?
     Sonuçta biz; bir torba kömüre yüzlerce can veririz, rabia için ağlar kendi insanımıza gelince tekme tokat dayak yeriz, terörist başını özgür bırakmak için çabalarken kendi askerlerimizi hapislerde çürütürüz, o madenden sağ kurtulanlar bile bir lokma ekmek için tekrar madene inmekten bahsederken birileri milyon dolarları cebe indirir, görmezden geliriz...
     Ezilen, itilip kakılan, ölen hep bizler oluruz ama yine de vazgeçmeyiz. Çünkü bir bildiği vardır deriz, yol yaptı ama deriz...
     Evet doğru, bir bildiği var ve gerçekten de yol yaptı... Hem de çok iyi yol yaptı kendine... Şimdi de o yolda ilerliyor zaten!!!
     Biz görmekten aciz sadece baktıkça bu böyle devam eder...
     Gün gelir ya bu devran döner, ya da gerçekten anamızı da alır gideriz...

İSTANBUL SENSİZ

Ben hiç olamadım bu kentte senden sonra
Karışamadım kalabalığına
Yürüyemedim değil belki sokaklarında
Ama yürütemedim sensizliği

     Hani o gittiğin günden beri
     Ne Pierre Loti zevk verdi eskisi gibi
     Ne de Gülhane...

Artık Haydarpaşa gülümseyerek bakmıyor karşıya geçerken
Kız Kulesi eskisi gibi ihtişamlı görünmüyor gözüme
Balık ekmeğin tadı yok sensiz Eminönü'nde
Galata'da içilen biralar haram...

     Çamlıca'nın manzarası sensizliği gösteriyor sadece
     Senin kahkahaların olmadan Nevizade'nin tadı yok
     Ya Kadıköy'e ne demeli?
     Şimdi tam da kar yağmaya başlamışken...

Sen severdin karda dolaşmayı
Üşürdük beraber bu şehrin sokaklarında
          Şimdiyse
Bembeyaz karlar düşerken kapkaranlık geceye
Ben yine özlemimle başbaşa
Sana hasret sana tutsak...

     Sessizlik içinde bir hayaldeyim
        İçimde sensizlik
     Sen sesimdin benim
        Şimdi sensiz gecelerde
     Kabusum bu sessizlik...

ÖLÜMCÜL AŞK

          Bu sefer çok kötü tartışmışlardı.Tek kelime bile etmeden çıkıp gitmişti.Daha önce hiç onu bırakıp gittiği olmamıştı.Bu bir ilkti.Evet çok kızmış olmalıydı.
          Peki şimdi ne yapmalıydı?Peşinden koşup yalvarmalı mı yoksa böylece oturup beklemeli mi?Seviyordu evet,dünyalara değişmezdi.Onsuz yaşayamayacağını biliyordu.Ama gel gör ki gurur vardı işin içinde.Bir erkeğin peşinden koşacak değildi ya.Ama o sıradan bir erkek değildi ki,sevdiği adamdı.Peşinden gitmek istemiyordu ama başka bir yolu olmalıydı.O sıra gözü masanın üzerinde duran telefona kaydı.Arasa mıydı acaba?Ne diyecekti?Hem neden gitmişti ki?Hani ölüm bile ayıramayacaktı onları.Söz vermemişler miydi?
          Ne olursa olsun vazgeçemeyeceğini biliyordu.Tam arama tuşuna basarken fark etti dışarıdaki gürültüyü.Tam o anda içine bir burukluk çöktü.Dışarısı ana baba günü gibiydi.Her yerde polisler ve insanlar.Telefon hala çalıyordu ama cevap veren yoktu.İşte o anda koşarak çıktı evden.
          Aşağıya indiğinde bir taksi şoförünün söylediklerini duydu ilk."Ne olduğunu anlamadım,birden önüme çıktı,delirmiş gibiydi,duramadım." diyordu. Bir başkası "Ambülansa haber verdik ama adam ölmüş." diyordu.İçine bir acı çöktü,kalabalığı yararak ilerledi.Durdurmaya çalışan polisleri atlatıp,yerde yatan cesete ulaştığında her yerin karardığını hissetti.
          Kimseyi duymuyordu artık.Tüm sesler birbirine girmişti.Sevdiği adamın cansız vücudu gözlerinin içine bakıyordu.Bir damla yaş süzüldü gözlerinden ve o anda bütün bakışları üzerinde toplayan bir çığlık yükseldi dudaklarından.Kendinde değildi artık.Sevdiği adama sarılmış,bağırıyor,çığlıklar atarak ağlıyordu.
          İki kişi kollarına girip zorla ayırdılar onu yerde öylece cansız yatan sevdiğinden."Yakını mısınız?" diye sordular.Polis olmalıydılar.
          Gözleri boşluğa bakıyordu.Öne doğru iki adım attı.Alandaki hiç kimseden çıt çıkmıyordu.Durdu.Polislere döndü."Gidemez." dedi."Beni böyle bırakıp gidemez.Nasıl yapar bunu?"
          Aniden koşmaya başladı.Daha iki adım atmıştı ki siren sesiyle karışan acı bir fren sesi duyuldu.Kafasını kaldırıp ambülansı gördüğünde artık çok geçti.
          Gözlerini açtığında kalabalık kendi başında toplanmıştı bu sefer.Bir hemşire"İyi olacaksın,sadece sakin olmalısın." diyordu.İşaret parmağını hemşirenin dudaklarına götürdü ve "Bırakın." dedi."Bir defa daha ayırmayın bizi."
          O anda kapandı gözleri ve kafası usulca yana düştü...
          Sözlerini tutmuşlardı işte.Ölüm bile ayıramamıştı onları...

Bizim Sınıf

Şirin bir kentin sınırlı imkanlarında yaşanılan bir üniversite döneminin ardından güzel zamanlar geçirilen bahçedeki son beraber fotoğraf... Hatıralar şimdi siyah beyaz karelerde...